ημέρα πρώτη

-Μη με ρωτάς πως σώζεται κανείς τραγουδώντας..έμπα από κάτω και προσευχήσου για όλα! για τα ναυάγια, για τα θεμέλια, για τις φωνές, για τους ποιητές σου, για κεινα που πρόλαβες και κεινα που άφησες..

-Όλα τα πρόλαβα

-Όλα τα άφησες

-Σε αφήνω

-Σε πρόλαβα

τότε ήταν που την τράβηξα από το χέρι το αριστερό (καμιά φορά νομίζω πως όλοι έχουν την ίδια αδυναμία στα δεξιά των ονείρων τους)
-Θα έρθεις, λοιπόν; Μην έρθεις, καλύτερα! Θα ‘ναι όλα πιο πιστευτά αν υπάρχει κάποιος μόνο για να ακούει..

“ημερολόγιο στρώματος”

[ο πυρετός, είναι ο μόνος που δε φταίει.. ο Μάνος ήθελε να τελειώσει τον Χικμέτ, εγώ που γνωρίζω μόνο κολύμπι έφτασα στο Ουράκας του Μοντεσάντου.. ένα κουνούπι ζητά την επιστροφή μου σε λάθος κανάλια. δε φαντάστηκε πως έγινα πουλί για να μπορώ να συνεχίσω το κολύμπι στο ίδιο κανάλι.. στις ίδιες συντεταγμένες..]

-μην ξεχάσεις τον Καπετάνιο

είπε και μόνο για πλάκα δε σκλήρυνε το πρόσωπό του όταν κοιτάχτηκε στον καθρέφτη, σαλπάροντας καταδιωκόμενος από μουσικές μεσημεριανές διάρροιες…

-ανάσα και… πάμε! είχες ποτέ δοκιμάσει να τραγουδήσεις κάτω απ τη θάλασσα;