Ο απέναντι έχει τον δικό του

Το τσιγάρο δεν έχει τίποτα δικό του, κουβαλά μία μόνο κρυφή επιθυμία
να ζωγραφίζει στον αέρα αυτά που δεν μπορούμε να παραστήσουμε με λόγια, ούτε στις πιο
θαρραλέες πόζες της μοναξιάς μας

Ακατανόητα εθισμένοι
αφήνουμε έναν παράξενο επισκέπτη να βιάζει τα σωθικά μας και
να απλώνει, μπροστά στο εμβρόντητο βλέμμα των μαρτύρων, ένα ζωγραφισμένο πανί
που πριν ακόμα βγει σε πλειστηριασμό διαλύεται σε χιλιάδες μικρές ύποπτες
ανατριχίλες
Ο καπνός σου τσιγάρου, λοιπόν..

φτιαγμένη από μαρμάρινες βροχές

χορταριασμένα ναυάγια και θησαυροί θέλουν να
μπορείς να αναπνέεις και κάτω απ’ το νερό για να τα φτάσεις

Βουτάω, φώναξες κι ακόμα πηγαίνεις..

Θα ‘σαι μόνος εκεί κάτω, δεν είν’ έτσι; Πηγαίνεις..
δε θέλω να βλέπω, μα δε μπορώ να κάνω κι αλλιώς. Ένας μεγάλος καθρέφτης στο ταβάνι
κάνει έφοδο στα οπτικά μου κέντρα με την εικόνα σου όταν

κλείνω τα μάτια

Και επιμένω

όλη μου η επιμονή στα σφαλισμένα μου βλέφαρα μα γελιέμαι πως μπορώ τάχα να βλέπω ότι θέλω

Λοιπόν ακολουθώ το ταξίδι σου και
αμύνομαι, σχηματίζοντας γροθιές τα δυο μου χέρια. Δεν το κατάλαβες ίσως, αλλά το κήτος που
σε κατάπιε χθες βράδυ, χόρτασε με το γρονθοκόπημά μου και
γι αυτό σε ξέρασε.

Και μη μ’ ευχαριστείς, επιστρέφοντας θα μάθεις ποιους θησαυρούς
ανακαλύπτω εγώ όσο πνίγεσαι.

Πήγαινε εσύ και
η παλάμη μου που κρατά ενωμένα τα δάχτυλά της ένα ηλιακό σύστημα είναι,
με πέντε πλανήτες που ψάχνουν ήλιο κάτω απ’ τη μαύρη τρύπα της γροθιάς.. είναι τα ίδια δάχτυλα
που θα σε χαϊδέψουν για να χιονίσει αστερόσκονη στο κορμί σου.

-Όλα τα πρόλαβα

-Όλα τα άφησες

-Σε αφήνω

-Σε πρόλαβα

τότε ήταν που την τράβηξα από το χέρι το αριστερό (καμιά φορά νομίζω πως όλοι έχουν την ίδια αδυναμία στα δεξιά των ονείρων τους)
-Θα έρθεις, λοιπόν; Μην έρθεις, καλύτερα! Θα ‘ναι όλα πιο πιστευτά αν υπάρχει κάποιος μόνο για να ακούει..

“ημερολόγιο στρώματος”

[ο πυρετός, είναι ο μόνος που δε φταίει.. ο Μάνος ήθελε να τελειώσει τον Χικμέτ, εγώ που γνωρίζω μόνο κολύμπι έφτασα στο Ουράκας του Μοντεσάντου.. ένα κουνούπι ζητά την επιστροφή μου σε λάθος κανάλια. δε φαντάστηκε πως έγινα πουλί για να μπορώ να συνεχίσω το κολύμπι στο ίδιο κανάλι.. στις ίδιες συντεταγμένες..]

-μην ξεχάσεις τον Καπετάνιο

είπε και μόνο για πλάκα δε σκλήρυνε το πρόσωπό του όταν κοιτάχτηκε στον καθρέφτη, σαλπάροντας καταδιωκόμενος από μουσικές μεσημεριανές διάρροιες…

-ανάσα και… πάμε! είχες ποτέ δοκιμάσει να τραγουδήσεις κάτω απ τη θάλασσα;